استاندارد بین المللی

استاندارد بین المللی چیست

استاندارد بین المللی چیست؟

استاندارد بین المللی یک استاندارد فنی است که توسط یک یا چند سازمان استاندارد بین المللی ایجاد شده است. استانداردهای بین المللی برای بررسی و استفاده در سراسر جهان در دسترس هستند. برجسته ترین این سازمان، سازمان بین المللی استاندارد (ISO) است. دیگر سازمان های برجسته استاندارد بین المللی عبارتند از اتحادیه بین المللی مخابرات (ITU) و کمیسیون بین المللی الکتروتکنیکی (IEC). این سه سازمان با هم اتحاد جهانی استانداردهای همکاری را تشکیل داده اند.

هدف از به وجود آمدن استانداردها:

استانداردهای بین‌المللی ممکن است با کاربرد مستقیم یا با فرآیند اصلاح یک استاندارد بین ‌المللی متناسب با شرایط محلی مورد استفاده قرار گیرند. پذیرش استانداردهای بین ‌المللی منجر به ایجاد استانداردهای ملی می‌شود که معادل یا اساساً با استانداردهای بین‌المللی در محتوای فنی یکسان هستند، اما ممکن است تفاوت‌های ویرایشی در ظاهر، استفاده از نمادها و واحدهای اندازه‌گیری، جایگزینی یک نقطه به جای کاما داشته باشند. نشانگر اعشاری، و تفاوت های ناشی از تضاد در مقررات دولتی یا الزامات خاص صنعت ناشی از عوامل اساسی آب و هوایی، جغرافیایی، فناوری، یا زیرساخت، یا سخت گیری الزامات ایمنی که یک مرجع استاندارد معین مناسب می داند.

استانداردهای بین ‌المللی یکی از راه‌های غلبه بر موانع فنی در تجارت بین‌المللی است که ناشی از تفاوت‌های بین مقررات فنی و استانداردهایی است که به‌طور مستقل و جداگانه توسط هر کشور، سازمان استاندارد ملی یا تجارت ایجاد شده‌اند. موانع فنی زمانی به وجود می‌آیند که گروه‌های مختلف گرد هم می‌آیند، هر کدام با یک پایگاه کاربری بزرگ، کارهایی را انجام می‌دهند که بین آنها ناسازگار است. ایجاد استانداردهای بین المللی یکی از راه های پیشگیری یا غلبه بر این مشکل است. برای حمایت از این موضوع، کمیته موانع فنی تجارت (TBT) سازمان تجارت جهانی (WTO) «شش اصل» را منتشر کرد که اعضای راهنمای آن در توسعه استانداردهای بین المللی است.

استاندارد بین ‌المللی

تاریخ به وجود آمدن استانداردها:

اجرای استانداردها در صنعت و تجارت با شروع انقلاب صنعتی و نیاز به ماشین ابزار با دقت بالا و قطعات قابل تعویض از اهمیت بالایی برخوردار شد. Henry Maudslay اولین ماشین تراش برش پیچی عملی صنعتی را در سال 1800 توسعه داد که برای اولین بار امکان استاندارد سازی اندازه های رزوه پیچ را فراهم کرد.

کار مادسلی، و همچنین با مشارکت سایر مهندسان، مقدار کمی از استاندارد سازی صنعت را به انجام رساند. استانداردهای داخلی برخی از شرکت ها کمی در صنایع آنها گسترش یافت. اندازه گیری رزوه پیچ، جوزف ویتورث به عنوان اولین استاندارد ملی (غیر رسمی) توسط شرکت های سراسر کشور در سال 1841 پذیرفته شد. این استاندارد به عنوان استاندارد Whitworth بریتانیا شناخته شد و به طور گسترده در کشورهای دیگر مورد استفاده قرار گرفت.

در پایان قرن نوزدهم، تفاوت در استانداردهای بین شرکت‌ها تجارت را به طور فزاینده‌ای دشوار و پرتنش می‌کرد. کمیته استانداردهای مهندسی در سال 1901 در لندن به عنوان اولین سازمان استاندارد ملی در جهان تأسیس شد. پس از جنگ جهانی اول، نهادهای ملی مشابهی در سایر کشورها تأسیس شد. مؤسسه Deutsches institut für Normung در سال 1917 در آلمان تأسیس شد و به دنبال آن همتایان آن، مؤسسه استاندارد ملی آمریکا و کمیسیون استانداردسازی دائمی فرانسه، هر دو در سال 1918 تأسیس شدند.

کتاب های زیادی وجود ندارد که استانداردها را به طور کلی پوشش دهد، اما کتابی که در سال 2019 توسط نیکلاس ریچ و تگوئن مالیک نوشته شده است، مروری بسیار جامع از تاریخچه استانداردها، نحوه تدوین استانداردهای ISO به همراه استانداردهای کلیدی ISO مانند ISO 9001 و ISO 14001 ارائه می دهد. مقاله ای منتشر شده است که تفاوت بین استانداردهای بین المللی و استانداردهای خصوصی را توضیح می دهد.

سازمان بین المللی استاندارد:

یکی از معتبرترین سازمان‌های استاندارد بین ‌المللی، اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU)، آژانس تخصصی سازمان ملل است که در 17 مه 1865 به عنوان اتحادیه بین‌المللی تلگراف تأسیس شد. ITU در ابتدا بر روی استاندارد سازی سیگنال های تلگراف متمرکز بود و بعدها تکامل یافت و شامل تلفن، ارتباطات رادیویی و ماهواره ای و سایر فناوری های اطلاعات و ارتباطات شد.

در اواسط تا اواخر قرن نوزدهم، تلاش هایی برای استاندارد سازی اندازه گیری الکتریکی انجام شد. یکی از شخصیت‌های مهم R. E. B. Crompton بود که با توجه به طیف وسیعی از استاندارد ها و سیستم‌ های مختلف مورد استفاده توسط شرکت‌های مهندسی برق و دانشمندان در اوایل قرن بیستم نگران شد.

بسیاری از شرکت ها در دهه 1890 وارد بازار شده بودند و همه تنظیمات خود را برای ولتاژ، فرکانس، جریان و حتی نمادهای مورد استفاده در نمودارهای مدار انتخاب کردند. ساختمان‌ های مجاور دارای سیستم ‌های الکتریکی کاملاً ناسازگار خواهند بود، فقط به این دلیل که توسط شرکت‌ های مختلف تعبیه شده بودند. کرامپتون می‌توانست عدم کارایی این سیستم را ببیند و شروع به بررسی پیشنهاد هایی برای استاندارد بین ‌المللی مهندسی برق کرد.

در سال 1904، کرامپتون در نمایشگاه خرید لوئیزیانا در سنت لوئیس به عنوان بخشی از هیئتی از سوی مؤسسه مهندسین برق، بریتانیا را نمایندگی کرد. او مقاله ای در مورد استاندارد سازی ارائه کرد که با استقبال زیادی روبرو شد، به طوری که از او خواسته شد تا تشکیل کمیسیونی را برای نظارت بر این فرآیند بررسی کند.

در سال 1906 کار او کامل شد و او یک قانون اساسی دائمی برای اولین سازمان بین المللی استاندارد، کمیسیون بین المللی الکتروتکنیک تهیه کرد. این نهاد اولین نشست خود را در آن سال با حضور نمایندگان 14 کشور در لندن برگزار کرد. به افتخار سهم او در استاندارد سازی برق، لرد کلوین به عنوان اولین رئیس این سازمان انتخاب شد.

فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های استاندارد ملی (ISA) در سال 1926 با اختیارات گسترده‌تری برای تقویت همکاری بین ‌المللی برای تمامی استانداردها و مشخصات فنی تأسیس شد. این فدراسیون در سال 1942 در طول جنگ جهانی دوم به حالت تعلیق درآمد.

پس از جنگ، کمیته هماهنگی استاندارد های سازمان ملل متحد (UNSCC) که اخیراً تشکیل شده بود، با پیشنهاد تشکیل یک سازمان استاندارد جهانی جدید، به ISA نزدیک شد. در اکتبر 1946، نمایندگان ISA و UNSCC از 25 کشور در لندن گرد هم آمدند و توافق کردند که برای ایجاد سازمان بین المللی استاندارد جدید (ISO) به نیروها بپیوندند. سازمان جدید رسماً در فوریه 1947 فعالیت خود را آغاز کرد.

استاندارد فنی

بیشتر بخوانیم: اخذ گواهینامه ایزو.

استاندارد فنی:

استاندارد فنی یک هنجار یا الزام تعیین‌شده برای یک کار فنی قابل تکرار است که برای استفاده مشترک و مکرر از قوانین، شرایط، دستورالعمل‌ها یا ویژگی‌های محصولات یا فرآیندهای مرتبط و روش‌های تولید، و شیوه‌های مربوط به سیستم‌های مدیریتی اعمال می‌شود. یک استاندارد فنی شامل تعریف اصطلاحات است. طبقه بندی اجزا؛ تشریح رویه ها؛ مشخصات ابعاد، مواد، عملکرد، طرح ها یا عملیات؛ اندازه‌گیری کیفیت و کمیت در توصیف مواد، فرآیندها، محصولات، سیستم‌ها، خدمات یا عملکردها؛ روش های آزمایش و روش های نمونه گیری؛ یا توصیف تناسب و اندازه گیری اندازه یا قدرت.

استاندارد فنی معمولاً یک سند رسمی است که معیارها، روش ها، فرآیندها و شیوه های مهندسی یا فنی یکسانی را ایجاد می کند. در مقابل، یک سفارش، قرارداد، محصول شرکت، استاندارد شرکت، و غیره که به طور کلی پذیرفته شده و غالب می شود، اغلب استاندارد واقعی نامیده می شود.

یک استاندارد فنی ممکن است به صورت خصوصی یا یک جانبه، به عنوان مثال توسط یک شرکت، نهاد نظارتی، ارتش و غیره ایجاد شود. استانداردها همچنین می توانند توسط گروه هایی مانند اتحادیه های کارگری و انجمن های تجاری ایجاد شوند. سازمان‌های استاندارد اغلب ورودی‌های متنوع‌تری دارند و معمولاً استانداردهای داوطلبانه را توسعه می‌دهند: اگر توسط دولت (به عنوان مثال، از طریق قانون)، قرارداد تجاری و غیره تصویب شوند، ممکن است اجباری شوند.

فرآیند استانداردسازی ممکن است با دستور باشد یا ممکن است شامل اجماع رسمی کارشناسان فنی باشد.

 

انواع استاندارد فنی:

انواع اولیه استانداردهای فنی عبارتند از:

 

  • مشخصات استاندارد مجموعه ای صریح از الزامات برای یک آیتم، ماده، جزء، سیستم یا خدمات است. اغلب برای رسمی کردن جنبه‌های فنی یک قرارداد یا قرارداد خرید استفاده می‌شود. به عنوان مثال، ممکن است مشخصاتی برای تیغه توربین برای موتور جت وجود داشته باشد که مواد دقیق و الزامات عملکرد را مشخص کند.
  • یک روش تست استاندارد یک روش قطعی را توصیف می کند که نتیجه آزمایش را ایجاد می کند. ممکن است شامل انجام یک مشاهده شخصی دقیق یا انجام یک اندازه گیری بسیار فنی باشد. به عنوان مثال، یک ویژگی فیزیکی یک ماده اغلب تحت تأثیر روش دقیق آزمایش قرار می گیرد: بنابراین هر ارجاعی به این ویژگی باید به روش آزمایش استفاده شده اشاره کند.
  • یک عمل یا رویه استاندارد مجموعه ای از دستورالعمل ها را برای انجام عملیات یا عملکردها ارائه می دهد. به عنوان مثال، روش های عملیاتی استاندارد دقیق برای بهره برداری از یک نیروگاه هسته ای وجود دارد.
  • راهنمای استاندارد اطلاعات کلی یا گزینه هایی است که نیازی به دوره خاصی از اقدام ندارند.
  • یک تعریف استاندارد، اصطلاحات رسمی است.

    واحدهای استاندارد، در فیزیک و ریاضیات کاربردی، معمولاً اندازه گیری های پذیرفته شده کمیت های فیزیکی هستند.

تعریف استاندارد فنی:

استانداردهای فنی به صورت زیر تعریف می شوند:

  • استانداردهای اجماع داوطلبانه، که استانداردهایی هستند که توسط نهادهای استانداردهای اجماع داوطلبانه، داخلی (ملی)، منطقه‌ای و بین‌المللی ایجاد یا اتخاذ شده‌اند.
  • استانداردهای صنعتی که به آنها استانداردهای خصوصی نیز گفته می شود، استانداردهایی هستند که در بخش خصوصی توسعه یافته اند اما در فرآیند اجماع کامل نیستند و معمولاً به کمک مالی نیاز دارند. UNIDO استانداردهای خصوصی را به عنوان سه دسته تعریف می کند. استانداردهای کنسرسیوم، استانداردهای جامعه مدنی و استانداردهای خاص شرکت.
  • استانداردهای دولتی که استانداردهایی هستند که توسط دولت برای مصارف خود تهیه شده است.
Call Now Button02146135223